De schoonheid van analoge zwartwit fotografie: expositie van Ilonka van Asdonck

Fotografe Ilonka van Asdonck (Nieuwegein 1982) komt uit een familie van creatievelingen. Haar vader schildert, haar moeder maakt o.a. poppen van klei en haar opa bouwde zijn eigen gitaar van bamboe. Dat Ilonka in de fotografie terecht is gekomen heeft ze trouwens ook aan een familielid te danken: haar tante Bea liet haar een oude camera na en zo werd Ilonka helemaal gegrepen door de ouderwetse, analoge zwartwit fotografie. Binnenkort heeft ze zelfs haar eigen solo-expositie in Zuidhorn.  
Ilonka werkt als secretaresse op de Spoedeisende Hulp (SEH) van Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. “Wat het personeel daar klaarspeelt is ook een vorm van kunst,” zegt ze. “Op de SEH van het Erasmus komen vaak de zwaarste, moeilijkste gevallen binnen, heel heftig, en het is zo mooi om te zien hoe daar orde in de chaos geschapen wordt, en om daaraan mijn steentje bij te dragen.” Ze is duidelijk heel trots op haar baan. En zo bevlogen als ze is over haar werk, zo gepassioneerd is ze sinds een aantal jaren ook over de fotografie.  
Rond haar twintigste begon ze al met het fotograferen van bruiloften en dergelijke, maar ze werd pas echt enthousiast toen ze zo’n tien jaar geleden de analoge camera van haar tante Bea erfde. Ze ging een cursus zelf ontwikkelen doen en werd gegrepen door het ouderwetse, ambachtelijke aspect van de analoge fotografie.  
“Er komt zoveel bij kijken, zoveel processen, zoveel werk, dat geeft veel meer voldoening. Ook moet je op je camera alles zelf instellen. En ook zo bijzonder: je ziet in de doka op een wit blad een beeld opkomen.” 
Of het niet lastig is om aan fotorolletjes te komen? Ilonka schudt het hoofd. “In Rotterdam zijn tegenwoordig best veel winkels met fotorolletjes uit oude voorraden. Eén bedrijf is zelfs weer gestart met rolletjes maken.”  
En waarom werkt ze vooral in zwartwit?  
“Ik maak bijvoorbeeld graag impressionistische foto’s van verlaten gebouwen of van oud beton. Daar probeer ik dan een emotie in te leggen, en volgens mij gaat dat veel beter in zwartwit. Het is zo mooi om op die manier uit iets levenloos een bepaald gevoel op te roepen.” 
Ilonka maakt over het algemeen geen reportages of series, maar schiet wat ze onderweg tegenkomt. “Ik heb altijd een camera bij me en bekijk de hele wereld inmiddels met een fotografenblik. Dat wil ik graag delen, zodat mensen die mijn foto’s zien ook met een andere blik naar de wereld  gaan kijken.“